sincera. cualquier cosa viviente puede saber con certeza es lo único que ella es. Desde esta perspectiva de certeza, contempla otras cosas que tienen tanta certeza como ella misma.
Tener incertidumbre con respecto a lo que indudablemente eres es una forma de auto-engaño tan monumental, que es difícil concebir su magnitud. Estar vivo y no conocerte a ti Mismo es creer que en realidad estás muerto. Pues, ¿qué es la vida sino ser lo que eres? ¿y qué otra cosa sino tú podría estar viva en tu lugar? ¿Quién es el que duda? ¿De qué es de lo que duda? ¿A quién le pregunta? ¿Quién le puede responder?

Está simplemente declarando que él no es quien realmente es, y, por lo tanto, al creer ser otra cosa, se convierte en inquisidor de lo que esa otra cosa es. Sin embargo, no podría estar vivo si no supiese la respuesta. Si pregunta como si no supiese, ello es señal de que no quiere ser lo que es. Mas él ha aceptado lo que es puesto que vive; también ha juzgado contra ello y negado su valor; y ha decidido que desconoce la única certeza mediante la cual vive.

De esta manera, se vuelve inseguro con respecto a su vida, pues lo que ésta es, él mismo lo ha negado. Esta negación es lo que hace que tengas necesidad de la Expiación. Tu negación no cambió en nada lo que eres. Pero tú has dividido tu mente en dos partes: una que conoce la verdad y otra que no. Tú eres tú mismo. De esto no hay duda. Sin embargo, lo dudas. Mas no te preguntas qué parte de ti es la que puede realmente poner en duda lo que eres. Aquello que hace esa pregunta no puede realmente ser parte de ti. Pues le hace la pregunta a alguien que sabe la respuesta. Mas si fuese parte de ti, entonces la certeza sería imposible.

La Expiación pone fin a la extraña idea de que es posible dudar de ti mismo y no estar seguro de lo que realmente eres. Esto es el colmo de la locura. Sin embargo, es la pregunta universal del mundo. ¿Que puede eso significar sino que el mundo está loco? ¿Por qué compartir su locura aceptando la desafortunada creencia de que lo que aquí es universal es verdad?

Nada de lo que el mundo cree es verdad. Pues el mundo es un lugar cuyo propósito es servir de hogar para que aquellos que dicen no conocerse a sí mismos puedan venir a cuestionar lo que son. y seguirán viniendo hasta que se acepte la Expiación y aprendan que es imposible dudar de uno mismo, así como no ser consciente de lo que se es.

Lo único que se te puede pedir es tu aceptación, pues lo que eres es algo incuestionable. Lo que eres fue establecido para siempre en la santa Mente de Dios y en la tuya propia. Está tan lejos de cualquier duda o de que se cuestione que inquirir lo que debe ser es prueba suficiente de que crees en la contradicción de que no sabes aquello que es imposible que no sepas. ¿Es esto una pregunta, o bien una afirmación que se niega a sí misma? No sigamos tolerando que nuestras santas mentes se entretengan en semejantes insensateces.

Tenemos una misión aquí. No vinimos a reforzar la locura en la que una vez creímos. No nos olvidemos del objetivo que aceptamos. Vinimos a alcanzar mucho más que nuestra propia felicidad. Lo que aceptamos ser, proclama lo que todo el mundo no puede sino ser junto con nosotros. No les falles a tus hermanos, pues, de lo contrario, te estarás fallando a ti mismo, Contémplalos con amor, para que puedan saber que forman parte de ti y que tú formas parte de ellos.

Esto es lo que la Expiación enseña, y lo que demuestra que la unicidad del Hijo de Dios no se ve afectada por su creencia de que no sabe lo que es. Acepta hoy la Expiación, no para cambiar la realidad, sino simplemente para aceptar la verdad de lo que eres, y luego sigue tu camino regocijándote en el infinito Amor de Dios. Esto es lo único que se nos pide hacer es lo único que haremos hoy.

Dedicaremos cinco minutos por la mañana y cinco por la noche a tener presente nuestro cometido de hoy. Comenzaremos con este repaso acerca de nuestra misión:

Aceptaré la Expiación para mi mismo, pues aún soy tal como Dios me creó.

No hemos perdido el conocimiento que Dios nos dio cuando nos creó semejantes a Él. Podemos recordarlo por todos, pues en la creación todas las mentes son una. Y en nuestra memoria yace el recuerdo de lo mucho que en verdad amamos a nuestros hermanos, de lo mucho que cada mente es parte de nosotros, de cuán fieles nos han sido realmente y de cómo el Amor de nuestro Padre los incluye a todos.

Como muestra de gratitud por toda la creación, y en el Nombre de su Creador y de Su Unidad con todos los aspectos de la creación, reiteramos hoy nuestra dedicación a nuestra causa cada hora, dejando a un lado todos los pensamientos que nos pudiesen desviar de nuestro santo propósito. Durante varios minutos deja que tu mente quede libre de todas las disparatadas telarañas que el mundo quiere tejer en torno al santo Hijo de Dios.

Y date cuenta de lo frágiles que son las cadenas que parecen mantener fuera de tu conciencia el conocimiento de ti mismo, según repites:

Aceptaré la Expiación para mi mismo, pues aún soy tal como Dios me creó.

Maar wie anders zou deze vraag kunnen stellen dan iemand die gewei­gerd heeft zichzelf te herkennen? Alleen de weigering jezelf te accepteren kan de vraag oprecht doen lijken. Het enige wat door ieder levend wezen met zekerheid kan worden gekend, is wat het is. Vanuit dit ene punt van zekerheid bekijkt het andere dingen die even zeker zijn als hijzelf.

Onzekerheid over wat jij wel mag zijn is zelfmisleiding op zo’n enorme schaal dat de omvang ervan nauwelijks te bevatten is. In leven zijn en je­zelf niet kennen is jezelf werkelijk dood wanen. Want wat is leven anders dan jezelf zijn, en wat behalve jij kan in leven zijn? Wie is de twijfelaar? Wat betwijfelt hij? Wie bevraagt hij? Wie kan hem antwoord geven?

Hij stelt eenvoudig dat hij niet zichzelf is en daarom, omdat hij iets an­ders is, wordt hij iemand die vraagt wat dat iets is. Toch kan hij absoluut nooit in leven zijn tenzij hij het antwoord weet. Als hij vraagt alsof hij het niet weet, toont dat alleen maar aan dat hij niet wil zijn wat hij is. Hij heeft het aanvaard omdat hij leeft, heeft het veroordeeld en de waarde ervan ontkend, en heeft besloten dat hij de enige zekerheid waardoor hij leeft, niet kent.

Zo is hij niet meer zeker van zijn leven, want wat het is, werd door hem ontkend. En juist voor deze ontkenning heb je Verzoening nodig. Je ontkenning heeft geen verandering gebracht in wat jij bent. Maar je hebt je denkgeest opgesplitst in wat de waarheid kent en wat die niet kent. Jij bent jezelf. Daar bestaat geen twijfel over. En toch betwijfel je het. Maar je vraagt je niet af welk deel van jou echt jezelf betwijfelen kan. Het kan niet werkelijk een deel van jou zijn dat deze vraag stelt. Want het vraagt aan iemand die het antwoord weet. Als het een deel van jou was, zou ze­kerheid onmogelijk zijn.

Verzoening verhelpt het vreemde idee dat het mogelijk is jezelf te betwij­felen en onzeker te zijn over wat jij werkelijk bent. Dit is het toppunt van dwaasheid. Toch is het de universele vraag van de wereld. Wat betekent dit anders dan dat de wereld dwaas is? Waarom haar dwaasheid delen in de sombere overtuiging dat wat hier universeel is, ook waar is?

Niets wat de wereld gelooft is waar. Ze is een plaats die tot doel heeft een verblijf te zijn waar zij die beweren zichzelf niet te kennen, kunnen ko­men vragen wat zij zijn. En ze zullen terugkomen tot het moment waarop Verzoening wordt aanvaard en ze leren dat het onmogelijk is jezelf te betwijfelen en je niet bewust te zijn van wat jij bent.

Alleen aanvaarding kan van jou worden gevraagd, want wat jij bent staat vast. Het is voor eeuwig vastgesteld in de heilige Denkgeest van God, en in die van jou. Het is zo ver boven alle onzekerheid en twijfel verheven dat vragen wat het moet zijn alle bewijs is dat je nodig hebt om aan te to­nen dat jij de tegenspraak gelooft dat jij niet weet wat je wel móet weten. Is dit een vraag, of een stelling die zich in de stelling zelf ontkent? Laten we niet toestaan dat onze heilige denkgeest zich bezighoudt met dergelijke zinloze spinsels.

We hebben een opdracht hier. We zijn niet gekomen om de dwaasheid te versterken waarin we ooit hebben geloofd. Laten we niet het doel verge­ten dat we hebben aanvaard. Het is meer dan alleen ons geluk dat we zijn komen verwerven. Wat wij aanvaarden dat wij zijn, verkondigt wat ieder­een, samen met ons, moet zijn. Laat je broeders niet in de steek, of je laat jezelf in de steek. Bezie hen met liefde, opdat ze weten dat zij deel van jou zijn, en jij van hen.

Dit is wat de Verzoening onderwijst, en ze toont aan dat de Eenheid van Gods Zoon niet aangetast wordt door zijn overtuiging dat hij niet weet wat hij is. Aanvaard vandaag de Verzoening, niet om de werkelijkheid te ver­anderen, maar alleen om de waarheid over jezelf te aanvaarden, en ver­volg jouw weg je verheugend in de oneindige Liefde van God. Alleen dit wordt van ons gevraagd. Alleen dit zullen we doen vandaag.

We zullen vijf minuten ‘s morgens en ‘s avonds eraan besteden onze denkgeest aan onze les voor vandaag te wijden. We beginnen met deze herhaling van wat onze opdracht is:

Ik aanvaard de Verzoening voor mijzelf, want ik blijf zoals God mij geschapen heeft.

We hebben de kennis niet verloren die God ons gaf toen Hij ons schiep zo­als Zichzelf. Wij kunnen ons die voor iedereen herinneren, want in de schepping zijn alle denkgeesten één. En in ons geheugen sluimert de her­innering hoe dierbaar onze broeders ons in waarheid zijn, hoezeer elke denkgeest een deel van ons is, hoe trouw ze ons werkelijk zijn geweest, en hoe de Liefde van onze Vader hen allen omvat.

In dank voor heel de schepping, in de Naam van haar Schepper en Zijn Eenheid met alle aspecten van de schepping, herhalen we vandaag elk uur onze toewijding aan onze onderneming, terwijl we alle gedachten die ons zouden afleiden van ons heilig doel terzijde leggen. Laat je denkgeest verscheidene minuten lang verschoond zijn van al het dwaze spinrag waarmee de wereld de heilige Zoon van God wil inspinnen. En ontdek de breekbaarheid van de ketenen die de kennis omtrent jouzelf weg schijnen te houden van je bewustzijn, als je zegt:

Ik aanvaard de Verzoening voor mijzelf, want ik blijf zoals God mij geschapen heeft.

Or qui pourrait poser cette question, sauf celui qui a refusé de se reconnaître lui-même? Seul le refus de t’accepter toi-même peut faire que la question semble sincère. La seule chose qui puisse être connue avec certitude par toute chose vivante est ce qu’elle est. De ce seul point de certitude, elle regarde les autres choses aussi certaines qu’elle-même.

L’incertitude à propos de ce que tu dois être est une tromperie de soi à une échelle si vaste qu’il n’est guère possible d’en concevoir l’immensité. Etre vivant et ne pas te connaître toi-même, c’est croire que tu es réellement mort. Car qu’est-ce que la vie, sauf d’être toi-même, et quoi d’autre que toi peut être vivant à ta place? Qui est celui qui doute? De quoi doute-t-il? Qui interroge-t-il? Qui peut lui répondre?

Il énonce simplement qu’il n’est pas lui-même, et par conséquent, étant quelque chose d’autre, il devient quelqu’un qui demande ce qu’est ce quelque chose. Or il ne pourrait jamais être en vie à moins de connaître la réponse. S’il demande comme s’il ne la connaissait pas, cela montre simplement qu’il ne veut pas être la chose qu’il est. Il a acceptée parce qu’il vit; l’a jugée et rejetée, a nié sa valeur et a décidé qu’il ne connaît pas la seule certitude grâce à laquelle il vit.

Ainsi il devient incertain de sa vie, car ce qu’elle est a été nié par lui. C’est pour ce déni que tu as besoin de l’Expiation. Ton déni n’a rien changé dans ce que tu es. Mais tu as divisé ton esprit entre ce qui connaît et ce qui ne connaît pas la vérité. Tu es toi-même. Il n’y a pas de doute là-dessus. Et pourtant tu en doutes. Mais tu ne demandes pas quelle partie de toi peut réellement douter de toi-même. Ce ne peut pas réellement être une partie de toi qui pose cette question. Car elle la pose à qui connaît la réponse. Si c’était une partie de toi, alors la certitude serait impossible.

L’Expiation remédie à l’étrange idée qu’il est possible de douter de toi-même et d’être incertain de ce que tu es réellement. Voilà qui est le comble de la folie. Or c’est la question universelle du monde. Qu’est-ce que cela signifie, sauf que le monde est fou? Pourquoi partager sa folie dans la triste croyance que ce qui est universel ici est vrai ?

Rien de ce que croit le monde n’est vrai. C’est un lieu dont le but est d’être une demeure où ceux qui proclament ne pas se connaître peuvent venir demander ce que c’est qu’ils sont. Et ils reviendront jusqu’à ce que l’Expiation soit acceptée et qu’ils apprennent qu’il est impossible de douter de soi-même et de ne pas être conscient de ce qu’on est.

Seule l’acceptation peut t’être demandée, car ce que tu es est certain. Cela est fixé à jamais dans l’Esprit saint de Dieu, ainsi que dans le tien. Cela est si loin au-delà de tout doute et de toute question que demander ce que ce doit être est toute la preuve dont tu aies besoin pour te montrer que tu crois à la contradiction selon laquelle tu ne connais pas ce que tu ne peux manquer de connaître. Est-ce là une question ou un énoncé qui contient sa propre négation ? Ne permettons pas à nos esprits saints de s’occuper à des songeries aussi insensées.

Nous avons une mission ici. Nous ne sommes pas venus pour renforcer la folie en laquelle nous avons cru autrefois. N’oublions pas le but que nous avons accepté. C’est plus que notre seul bonheur que nous sommes venus gagner. Ce que nous acceptons pour ce que nous sommes proclame ce que chacun doit être, avec nous. Ne déçois pas tes frères, ou c’est toi-même que tu déçois. Regarde-les avec amour, afin qu’ils connaissent qu’ils font partie de toi, et toi d’eux.

C’est cela qu’enseigne l’Expiation en démontrant que l’Unité du Fils de Dieu est inattaquée par sa croyance qu’il ne connaît pas ce qu’il est. Aujourd’hui accepte l’Expiation, non pour changer la réalité mais simplement pour accepter la vérité à ton sujet, et continuer ton chemin en te réjouissant dans l’Amour infini de Dieu. C’est tout ce qu’il nous est demandé de faire. C’est tout ce que nous allons faire aujourd’hui.

Nous passerons cinq minutes le matin et cinq minutes le soir à consacrer notre esprit à ce qui nous est assigné aujourd’hui. Nous commençons par cette révision de ce qu’est notre mission:

]’accepterai l’Expiation pour moi-même,
Car je reste tel que Dieu m’a créé.

Nous n’avons pas perdu la connaissance que Dieu nous a donnée quand Il nous a créés pareils à Lui. Nous pouvons nous en souvenir pour chacun, car tous les esprits ne font qu’un dans la création. Et dans notre mémoire est le souvenir de combien nos frères nous sont chers en vérité, combien chaque esprit fait partie de nous, combien ils nous ont réellement été fidèles et combien l’Amour de notre Père les contient tous.

En reconnaissance de toute la création, au Nom de son Créateur et de Son Unité avec tous les aspects de la création, nous répétons à chaque heure aujourd’hui notre dévouement à notre cause, mettant de côté toutes les pensées qui nous distrairaient de notre saint but. Pendant plusieurs minutes, laisse ton esprit être dégagé de toutes les sottes toiles d’araignée que le monde voudrait tisser autour du saint Fils de Dieu. Et apprends la nature fragile des chaînes qui semblent garder à part de ta conscience la connaissance de toi-même, en disant:

J’accepterai l’Expiation pour moi-même,
Car je reste tel que Dieu m’a créé.

Yet who could ask this question except one who has refused to recognize himself? Only refusal to accept yourself could make the question seem to be sincere. The only thing that can be surely known by any living thing is what it is. From this one point of certainty, it looks on other things as certain as itself.

Uncertainty about what you must be is self-deception on a scale so vast, its magnitude can hardly be conceived. To be alive and not to know yourself is to believe that you are really dead. For what is life except to be yourself, and what but you can be alive instead? Who is the doubter? What is it he doubts? Whom does he question? Who can answer him?

He merely states that he is not himself, and therefore, being something else, becomes a questioner of what that something is. Yet he could never be alive at all unless he knew the answer. If he asks as if he does not know, it merely shows he does not want to be the thing he is. He has accepted it because he lives; has judged against it and denied its worth, and has decided that he does not know the only certainty by which he lives.

Thus he becomes uncertain of his life, for what it is has been denied by him. It is for this denial that you need Atonement. Your denial made no change in what you are. But you have split your mind into what knows and does not know the truth. You are yourself. There is no doubt of this. And yet you doubt it. But you do not ask what part of you can really doubt yourself. It cannot really be a part of you that asks this question. For it asks of one who knows the answer. Were it part of you, then certainty would be impossible.

Atonement remedies the strange idea that it is possible to doubt yourself, and be unsure of what you really are. This is the depth of madness. Yet it is the universal question of the world. What does this mean except the world is mad? Why share its madness in the sad belief that what is universal here is true?

Nothing the world believes is true. It is a place whose purpose is to be a home where those who claim they do not know themselves can come to question what it is they are. And they will come again until the time Atonement is accepted, and they learn it is impossible to doubt yourself, and not to be aware of what you are.

Only acceptance can be asked of you, for what you are is certain. It is set forever in the holy Mind of God, and in your own. It is so far beyond all doubt and question that to ask what it must be is all the proof you need to show that you believe the contradiction that you know not what you cannot fail to know. Is this a question, or a statement which denies itself in statement? Let us not allow our holy minds to occupy themselves with senseless musings such as this.

We have a mission here. We did not come to reinforce the madness that we once believed in. Let us not forget the goal that we accepted. It is more than just our happiness alone we came to gain. What we accept as what we are proclaims what everyone must be, along with us. Fail not your brothers, or you fail yourself. Look lovingly on them, that they may know that they are part of you, and you of them.

This does Atonement teach, and demonstrates the Oneness of God’s Son is unassailed by his belief he knows not what he is. Today accept Atonement, not to change reality, but merely to accept the truth about yourself, and go your way rejoicing in the endless Love of God. It is but this that we are asked to do. It is but this that we will do today.

Five minutes in the morning and at night we will devote to dedicate our minds to our assignment for today. We start with this review of what our mission is:

I will accept Atonement for myself,
For I remain as God created me.

We have not lost the knowledge that God gave to us when He created us like Him. We can remember it for everyone, for in creation are all minds as one. And in our memory is the recall how dear our brothers are to us in truth, how much a part of us is every mind, how faithful they have really been to us, and how our Father’s Love contains them all.

In thanks for all creation, in the Name of its Creator and His Oneness with all aspects of creation, we repeat our dedication to our cause today each hour, as we lay aside all thoughts that would distract us from our holy aim. For several minutes let your mind be cleared of all the foolish cobwebs which the world would weave around the holy Son of God. And learn the fragile nature of the chains that seem to keep the knowledge of yourself apart from your awareness, as you say:

I will accept Atonement for myself,
For I remain as God created me.

De schepping kent geen tegendeel. Maar hier maakt tegenstelling deel uit van ‘werkelijk’ zijn. Juist deze merkwaardige voorstelling van de waarheid maakt dat het kiezen van de Hemel hetzelfde schijnt als het op­geven van de hel. Zo is het in werkelijkheid niet. Maar wat waar is in Gods schepping kan hier alleen zijn intrede doen als het weerspiegeld wordt in een vorm die de wereld kan begrijpen. Waarheid kan niet komen op een plaats waar ze enkel met angst kan worden waargenomen. Want dit zou de misvatting zijn dat de waarheid naar illusies kan worden ge­bracht. Tegenstelling maakt de waarheid onwelkom, en ze kan niet ko­men.

Keuze is de voor de hand liggende ontsnapping aan wat er als tegendelen uitziet. Een beslissing maakt één van de tegenstrijdige doelen tot het streefdoel waaraan tijd en moeite wordt besteed. Zonder beslissing is de tijd slechts verspild en de moeite verkwist. Ze wordt besteed zonder er iets voor terug te krijgen, en de tijd verstrijkt zonder resultaat. Er is geen gevoel van winst, want er wordt niets bereikt en niets geleerd.

Je dient eraan herinnerd te worden dat jij denkt het hoofd te moeten bie­den aan duizenden keuzes, terwijl er in werkelijkheid maar één te maken valt. En zelfs die lijkt alleen maar een keuze. Breng jezelf niet in de war met alle twijfels die ontelbare beslissingen teweeg zouden brengen. Je neemt er maar één. En wanneer die ene is genomen, zul je merken dat het helemaal geen keuze was. Want waarheid is waar, en niets anders is waar. Er is geen tegendeel om in plaats daarvan te kiezen. Er is niets in tegen­spraak met de waarheid.

Kiezen berust op leren. En de waarheid kan niet worden geleerd, maar slechts herkend. In de herkenning ligt haar aanvaarding, en zodra ze aan­vaard is, is ze gekend. Maar kennis valt buiten de doelen die we in het ka­der van deze cursus proberen te onderwijzen. Onze doelen zijn leerdoe­len, die worden verwezenlijkt door te leren hoe ze te bereiken zijn, wat ze zijn, en wat ze jou bieden. Beslissingen zijn het resultaat van wat je hebt geleerd, want ze berusten op wat je hebt aanvaard als de waarheid van wat jij bent en wat jouw behoeften moeten zijn.

In deze waanzinnig ingewikkelde wereld lijkt de Hemel de vorm van een keuze aan te nemen, in plaats van louter te zijn wat hij is. Van alle keuzen die jij geprobeerd hebt te maken, is dit de eenvoudigste, de meest definitie­ve en het prototype van alle andere, de enige die alle beslissingen tot een oplossing brengt. Al zou je over alle andere kunnen beslissen, dan nog blijft deze ene onopgelost. Maar wanneer je deze ene oplost, zijn de ande­re tegelijk opgelost, want alle beslissingen houden slechts deze ene verbor­gen door verschillende vormen aan te nemen. Hier ligt de definitieve en enige keuze waarmee de waarheid wordt aanvaard of ontkend.

Zo beginnen we vandaag met het overwegen van de keuze, tot het maken waarvan de tijd als hulpmiddel werd gemaakt. Dat is het heilig doel er­van, nu omgevormd vanuit de bedoeling die jij eraan gegeven hebt: dat het een middel is om aan te tonen dat de hel werkelijk is, hoop in wanhoop verkeert, en het leven zelf uiteindelijk onvermijdelijk overwonnen zal wor­den door de dood. Alleen in de dood worden tegendelen opgelost, want tegenstellingen opheffen is sterven. En dus moet verlossing wel worden gezien als de dood, nu het leven wordt gezien als conflict. Het conflict op­lossen betekent tevens je leven beëindigen.

Deze dwaze overtuigingen kunnen een onbewuste invloed van grote intensiteit gaan uitoefenen, en de denkgeest met zo’n grote paniek en benauwdheid in hun greep houden dat die zijn ideeën over zijn eigen bescherming niet meer wil loslaten. Hij moet van verlossing worden bevrijd, bedreigd worden om veilig te zijn, en op magische wijze tegen de waar­heid worden bewapend. En deze beslissingen worden onbewust geno­men, om ze veilig voor elke storing te kunnen bewaren, ver weg van vra­gen, weg van rede en van twijfel.

De Hemel wordt bewust gekozen. De keuze kan niet worden gemaakt zolang de alternatieven niet nauwkeurig bekeken en begrepen zijn. Alles wat in schaduwen is gehuld, moet tot begrip worden gebracht om op­nieuw te worden beoordeeld, ditmaal met behulp van de Hemel. En alle beoordelingsfouten die de denkgeest in het verleden heeft gemaakt, staan open voor correctie, nu de waarheid ze als oorzaakloos verwerpt. Nu zijn ze zonder gevolgen. Ze kunnen niet verborgen worden, omdat onderkend is dat ze niets zijn.

De bewuste keuze voor de Hemel is even zeker als het einde van de angst voor de hel, wanneer die uit haar beschermende schild van onbewustheid omhoog naar het licht wordt gebracht. Wie kan kiezen tussen wat duidelijk gezien wordt en wat niet wordt herkend? Maar wie kan nalaten zijn keus uit alternatieven te maken wanneer er maar één als waardevol wordt gezien, en de ander als iets volkomen waardeloos, een louter in­gebeelde bron van schuld en pijn? Wie aarzelt om een dergelijke keuze te maken? En zullen wij aarzelen om vandaag te kiezen?

We maken de keuze voor de Hemel als we ontwaken, en besteden er vijf minuten aan om ons ervan te vergewissen dat we de enige beslissing heb­ben genomen die zinnig is. We beseffen dat we een bewuste keuze maken tussen wat bestaat en wat niets dan een schijn van waarheid heeft. Zijn schijnbestaan, gebracht naar wat werkelijkheid is, is vluchtig en doorzich­tig in het licht. Het bergt nu geen verschrikking meer, want wat tot iets enorms was gemaakt, wraakzuchtig en meedogenloos van haat, vereist duisternis wil angst daarin worden geïnvesteerd. Nu wordt het als slechts een dwaze, onbenullige vergissing herkend.

Voor we vanavond onze ogen sluiten bij het slapengaan, bevestigen wij opnieuw de keuze die we elk tussenliggend uur hebben gemaakt. En nu geven we de laatste vijf minuten dat we wakker zijn vandaag aan de be­slissing waarmee we ontwaakten. Met het verstrijken van elk uur hebben we onze keuze opnieuw uitgesproken in een kort, stil moment, gewijd aan het behoud van innerlijke gezondheid. En tenslotte besluiten we de dag hiermee, in de erkenning dat we alleen gekozen hebben wat we verlangen:

De Hemel is de beslissing die ik moet nemen. Ik neem die nu, en zal niet van gedachten veranderen, want het is het enige wat ik verlang.

La création ne connaît pas d’opposé. Mais ici l’opposition fait partie d’être «réel». C’est cette étrange perception de la vérité qui fait que le choix du Ciel semble être la même chose que le renoncement à l’enfer. Ce n’est pas réellement ainsi. Or ce qui est vrai dans la création de Dieu ne peut entrer ici avant d’être reflété sous une forme quelconque que le monde peut comprendre. La vérité ne peut pas venir là où elle ne pourrait être perçue qu’avec peur. Car cela serait l’erreur voulant que la vérité peut être portée aux illusions. L’opposition fait que la vérité n’est pas la bienvenue, et elle ne peut venir.

Choisir est l’évasion évidente hors de ce qui apparaît comme des opposés. La décision laisse l’un des buts conflictuels devenir le but de l’effort et de la dépense de temps. Sans décision, le temps n’est que gaspillé et l’effort dissipé. Il est dépensé pour rien en retour, et le temps passe sans résultats. Il n’y a pas de sentiment de gain, car rien n’est accompli, rien n’est appris.

Il est besoin de te rappeler que tu penses faire face à un millier de choix, quand il n’y en a réellement qu’un à faire. Et même celui-là ne fait que sembler être un choix. Ne te laisse pas embrouiller par tous les doutes que des myriades de décisions induiraient. Tu n’en prends qu’une. Et quand celle-là est prise, tu percevras que ce n’était pas un choix du tout. Car la vérité est vraie, et rien d’autre n’est vrai. Il n’y a pas d’opposé à choisir à la place. Il n’y a pas de contradiction à la vérité.

Choisir dépend d’apprendre. Et la vérité ne peut pas être apprise, mais seulement reconnue. En sa reconnaissance résides son acceptation; et comme elle est acceptée, elle est connue. Mais la connaissance est au-delà des buts que nous cherchons à enseigner dans le cadre de ce cours. Nos buts sont des buts d’enseignement, qui sont atteints en apprenant comment y parvenir, ce qu’ils sont et ce qu’ils t’offrent. Les décisions sont le résultat deton apprentissage, car elles reposent sur ce que tu as accepté pour vérité de ce que tu es et de ce que doivent être tes besoins.

Dans ce monde insane et compliqué, le Ciel paraît prendre la forme d’un choix plutôt que d’être simplement ce qu’il est. De tous les choix que tu as essayé de faire, celui-là est le plus simple, le plus définitif et le prototype de tous les autres, celui qui tranche toutes les décisions. Si tu pouvais décider le reste, celui-là reste irrésolu. Mais quand tu résous celui-là, les autres sont résolus avec lui, car toutes les décisions ne font que dissimuler celle-là en prenant des formes différentes. Là est l’ultime et seul choix, par lequel la vérité est acceptée ou niée.

Ainsi commençons-nous aujourd’hui à considérer le choix que le temps a été fait pour nous aider à faire. Tel est son saint but, transformé maintenant de l’intention que tu lui avais donnée : qu’il soit le moyen de démontrer que l’enfer est réel, que l’espoir se change en désespoir et que la vie même à la fin doit être vaincue par la mort. Dans la mort seule, les opposés sont résolus, car mettre fin à l’opposition, c’est mourir. Donc le salut doit être vu comme la mort, car la vie est vue comme un conflit. Résoudre le conflit, c’est mettre fin aussi à ta vie.

Ces folles croyances peuvent gagner une emprise inconsciente d’une grande intensité et saisir l’esprit d’une terreur et d’une anxiété si fortes qu’il ne renoncera pas à ses idées au sujet de sa propre protection. Il doit être sauvé du salut, menacé pour être en sécurité et armé magiquement contre la vérité. Ces décisions sont prises inconsciemment, pour les garder en sécurité et imperturbées ; loin de toute remise en question, de la raison et du doute.

Le Ciel est choisi consciemment. Le choix ne peut pas être fait tant que les alternatives n’ont pas été vues et comprises correctement. Tout ce qui est voilé d’ombres doit être porté à la compréhension pour être jugé à nouveau, cette fois avec l’aide du Ciel. Et toutes les erreurs de jugement que l’esprit a faites auparavant sont soumises à la correction, tandis que la vérité les rejette comme étant sans cause. Maintenant elles sont sans effets. Elles ne peuvent être dissimulées, parce que leur néant est reconnu.

Le choix conscient du Ciel est aussi sûr que la fin de la peur de l’enfer, une fois qu’elle est soulevée de derrière son écran protecteur d’inconscience et portée à la lumière. Qui peut décider entre le clairement vu et le non reconnu ? Or qui peut manquer de choisir entre deux alternatives dont une seule est vue comme ayant de la valeur et l’autre comme une chose entièrement sans valeur, une source imaginaire de culpabilité et de peur? Qui hésite à faire un tel choix? Allons-nous hésiter à choisir aujourd’hui?

Nous  choisissons le Ciel à notre réveil, et nous passons cinq minutes à nous assurer que nous avons pris la seule décision qui soit saine. Nous reconnaissons que nous faisons un choix conscient entre ce qui a une existence et ce qui n’a que l’apparence de la vérité. Son pseudo-être, porté à ce qui est réel, est mince et transparent dans la lumière. Il ne contient plus aucune terreur maintenant, car ce qui avait été rendu énorme, vengeur, implacable de haine, demande l’obscurité pour que la peur y soit investie. Maintenant il est reconnu comme n’étant qu’une erreur, sotte et banale.

Avant de fermer les yeux pour dormir cette nuit, nous réaffirmons le choix que nous avons fait à chaque heure entre-temps. Et maintenant nous donnons les cinq dernières minutes de veille de notre journée à la décision avec laquelle nous nous sommes réveillés. Au passage de chaque heure, nous avons réitéré notre choix pendant un bref moment de tranquillité consacré à maintenir notre santé d’esprit. Et finalement nous terminons la journée par ce qui suit, en admettant que nous avons choisi seulement ce que nous voulons :

Le Ciel est la décision que je dois prendre. Je la prends maintenant, et je ne changerai pas d’esprit, parce que c’est la seule chose que je veux.

La creación no conoce opuestos. Pero aquí, la oposición es parte de lo que es “real” Esta extraña percepción de la verdad es lo que hace que elegir el Cielo parezca ser lo mismo que renunciar al infierno. En realidad no es así. mas lo que es verdad en la creación de Dios no podrá ponerse de manifiesto aquí hasta que no se refleje en alguna forma que el mundo pueda entender. La verdad no puede arribar allí donde sólo podría ser percibido con miedo. Pues esto constituiría el error de que la verdad puede ser llevada ante las ilusiones. La oposición le niega la bienvenida a la verdad y ésta no puede hacer acto de presencia.

Elegir es obviamente la manera de poder escapar de lo que aparentemente son opuestos. Tomar una decisión permite que uno de los objetivos en conflicto se convierta en la mira de tus esfuerzos y en lo que empleas el tiempo Si no tomas una decisión, desperdicias el tiempo y tus esfuerzos se disipan. Éstos son en vano y el tiempo pasa de largo sin que te resulte provechoso. No tienes la sensación de haber logrado algo, pues no has conseguido nada ni aprendido nada.

Es necesario que se te recuerde que aunque crees enfrentarte a miles de alternativas, en realidad sólo hay una. E incluso ésta tan sólo aparenta ser una alternativa. No te dejes confundir por todas las dudas que una miríada de decisiones produciría. Tomas solamente una. Y una vez que la has tomado, percibes que no fue una decisión en absoluto pues sólo la verdad es verdad y nada más lo es. No hay opuesto que se pueda elegir en su lugar. No hay nada que pueda contradecir la verdad.

Toda decisión está basada en lo que se ha aprendido. Y la verdad no es algo que se pueda aprender sino tan sólo reconocer. En este reconocimiento reside su aceptación, y al aceptarse, se conoce. Mas el conocimiento se encuentra más allá de los objetivos que nos proponemos enseñar dentro del marco de este curso. Nuestros objetivos son objetivos de enseñanza que se logran al aprender cómo alcanzarlos, qué son y qué te ofrecen. Tus decisiones son el resultado de lo que has aprendido, pues se basan en lo que has aceptado como la verdad con respecto a lo que eres y a lo que son tus necesidades.

En este mundo de enajenante complejidad el Cielo parece ser una alternativa en lugar de lo que meramente es. De todas las decisiones que has tratado de tomar, ésta es la más sencilla, la definitiva, el prototipo del resto y la que hace que sea innecesario tomar todas las demás. incluso si éstas ya se hubiesen resuelto, aquella seguiría sin resolver. Mas cuando la resuelves, las demás se resuelven con ella, pues todas las decisiones parecen ser diferentes precisamente para ocultar la verdadera decisión que tienes que tomar. He aquí la última y única alternativa mediante la cual se acepta o se niega la verdad.

Así pues, hoy comenzamos a examinar la decisión que el tiempo tiene como fin ayudarnos a tomar. Tal es su santo propósito, diferente ahora del que tú le habías conferido: ser un medio para demostrar que el infierno era real, que toda esperanza acaba en desesperación y que la vida misma finalmente sucumbirá ante la muerte. Pues sólo con la muerte se reconcilian los opuestos, ya que poner fin a la contradicción es morir. Y así, se considera que la salvación es la muerte, pues la vida se ve corno un conflicto. Resolver el conflicto es, por lo tanto, poner fin a tu vida.

Estas creencias descabelladas pueden llegar a arraigarse profundamente y de manera inconsciente, y atenazar a la mente con un terror y una ansiedad tan intensos que le resulta imposible abandonar las ideas que tiene acerca de su propia seguridad. Tiene que ser salvada de la salvación, sentirse amenazada para estar a salvo y armarse de una coraza mágica que la proteja de la verdad. Y estas decisiones se toman de manera inconsciente para mantenerlas convenientemente protegidas y para que no se puedan cuestionar, someter al escrutinio de la razón o dudar de ellas.

El Cielo es algo que se elige conscientemente. La elección no puede llevarse a cabo hasta que no se hayan visto y entendido claramente las alternativas. Todo lo que se encuentra velado en la penumbra tiene que someterse al entendimiento para ser juzgado nuevamente, mas esta vez con la ayuda del Cielo. y todos los errores de juicio que la mente cometió previamente pueden ser ahora corregidos, a medida que la verdad los descarta por carecer de causa. Ahora no tienen efectos. No se pueden ocultar, pues se ha reconocido su insubstancialidad.

Que el Cielo se elegirá conscientemente es tan seguro como que se dejará de tenerle miedo al infierno una vez que se le saque de su escudo protector de inconsciencia y se le lleve ante la luz. ¿Quién podría decidir entre lo que ve claramente y lo que no reconoce? por otra parte, ¿quién podría dejar de elegir entre dos alternativas si ve que sólo una de ellas es valiosa y que la otra carece de valor al no ser más que una fuente imaginaria de culpabilidad y de dolor? ¿Quién podría titubear al llevar a cabo una elección como ésa? ¿Y vamos nosotros acaso a titubear hoy al llevarla a cabo?

Al despertar nos decidimos por el Cielo, y dedicamos cinco minutos a asegurarnos de que hemos tomado la única decisión que es cuerda. Reconocemos que estamos haciendo una elección consciente entre lo que existe y lo que tan sólo aparenta ser verdad. Mas cuando se lleva ante la luz de lo que es real, se ve cuán frágil y transparente es su pseudo-existencia Ahora no inspira terror, pues lo que se hizo enorme, vengativo y despiadado de tanto odio, necesita de la obscuridad para dar cobijo al miedo. Ahora se reconoce que no fue más que un error trivial y sin importancia.

Antes de irnos a dormir esta noche, reafirmaremos la elección que habremos estado llevando a cabo cada hora. Y ahora dedicaremos los últimos cinco minutos de nuestro día a la decisión que tomamos al despertar. Con el pasar de cada hora hemos reafirmado nuestra elección con un breve momento de quietud dedicado a mantener la cordura. y finalmente, concluiremos el día con lo que sigue a continuación, reconociendo que sólo elegimos lo que realmente queremos:

El Cielo es la alternativa por la que me tengo que decidir.
Me decido por él ahora y no cambiaré de parecer, pues es lo único que quiero.

Creation knows no opposite. But here is opposition part of being “real.” It is this strange perception of the truth that makes the choice of Heaven seem to be the same as the relinquishment of hell. It is not really thus. Yet what is true in God’s creation cannot enter here until it is reflected in some form the world can understand. Truth cannot come where it could only be perceived with fear. For this would be the error truth can be brought to illusions. Opposition makes the truth unwelcome, and it cannot come.

Choice is the obvious escape from what appears as opposites. Decision lets one of conflicting goals become the aim of effort and expenditure of time. Without decision, time is but a waste and effort dissipated. It is spent for nothing in return, and time goes by without results. There is no sense of gain, for nothing is accomplished; nothing learned.

You need to be reminded that you think a thousand choices are confronting you, when there is really only one to make. And even this but seems to be a choice. Do not confuse yourself with all the doubts that myriad decisions would induce. You make but one. And when that one is made, you will perceive it was no choice at all. For truth is true, and nothing else is true. There is no opposite to choose instead. 8 There is no contradiction to the truth.

Choosing depends on learning. And the truth cannot be learned, but only recognized. In recognition its acceptance lies, and as it is accepted it is known. But knowledge is beyond the goals we seek to teach within the framework of this course. Ours are teaching goals, to be attained through learning how to reach them, what they are, and what they offer you. Decisions are the outcome of your learning, for they rest on what you have accepted as the truth of what you are, and what your needs must be.

In this insanely complicated world, Heaven appears to take the form of choice, rather than merely being what it is. Of all the choices you have tried to make this is the simplest, most definitive and prototype of all the rest, the one which settles all decisions. If you could decide the rest, this one remains unsolved. But when you solve this one, the others are resolved with it, for all decisions but conceal this one by taking different forms. Here is the final and the only choice in which is truth accepted or denied.

So we begin today considering the choice that time was made to help us make. Such is its holy purpose, now transformed from the intent you gave it; that it be a means for demonstrating hell is real, hope changes to despair, and life itself must in the end be overcome by death. In death alone are opposites resolved, for ending opposition is to die. And thus salvation must be seen as death, for life is seen as conflict. To resolve the conflict is to end your life as well.

These mad beliefs can gain unconscious hold of great intensity, and grip the mind with terror and anxiety so strong that it will not relinquish its ideas about its own protection. It must be saved from salvation, threatened to be safe, and magically armored against truth. And these decisions are made unaware, to keep them safely undisturbed; apart from question and from reason and from doubt.

Heaven is chosen consciously. The choice cannot be made until alternatives are accurately seen and understood. All that is veiled in shadows must be raised to understanding, to be judged again, this time with Heaven’s help. And all mistakes in judgment that the mind had made before are open to correction, as the truth dismisses them as causeless. Now are they without effects. They cannot be concealed, because their nothingness is recognized.

The conscious choice of Heaven is as sure as is the ending of the fear of hell, when it is raised from its protective shield of unawareness, and is brought to light. Who can decide between the clearly seen and the unrecognized? Yet who can fail to make a choice between alternatives when only one is seen as valuable; the other as a wholly worthless thing, a but imagined source of guilt and pain? Who hesitates to make a choice like this? And shall we hesitate to choose today?

We make the choice for Heaven as we wake, and spend five minutes making sure that we have made the one decision that is sane. We recognize we make a conscious choice between what has existence and what has nothing but an appearance of the truth. Its pseudo-being, brought to what is real, is flimsy and transparent in the light. It holds no terror now, for what was made enormous, vengeful, pitiless with hate, demands obscurity for fear to be invested there. Now it is recognized as but a foolish, trivial mistake.

Before we close our eyes in sleep tonight, we reaffirm the choice that we have made each hour in between. And now we give the last five minutes of our waking day to the decision with which we awoke. As every hour passed, we have declared our choice again, in a brief quiet time devoted to maintaining sanity. And finally, we close the day with this, acknowledging we chose but what we want:

Heaven is the decision I must make.
I make it now, and will not change my mind,
because it is the only thing I want.

La enfermedad es aislamiento. Pues parece mantener a un ser separado del resto, para que sufra lo que los otros no sienten. Le otorga al cuerpo poder absoluto para hacer que la separación sea real y mantener a la mente en solitario confinamiento, dividida en pedazos y sujeta por una sólida muralla de carne enfermiza que no puede transcender.

El mundo acata las leyes que la enfermedad apoya, pero la curación opera aparte de ellas. Es imposible que alguien pueda curarse solo. En la enfermedad, él no puede sino estar aparte y separado. Mas la curación es el resultado de su decisión de ser uno solo nuevamente, y de aceptar su Ser con todas Sus partes intactas e incólumes. En la enfermedad, su Ser aparenta estar desmembrado y desprovisto de la unidad que le da vida. Mas la curación se logra al él comprender que el cuerpo no tiene el poder de atacar la universal unicidad del Hijo de Dios.

El propósito de la enfermedad es demostrar que las mentiras son verdad. Mas la curación demuestra que sólo la verdad es verdad. La separación que la enfermedad pretende imponer en realidad jamás ha tenido lugar. Curar es meramente aceptar lo que siempre ha sido la simple verdad, lo cual seguirá siendo exactamente como siempre fue. No obstante, a los ojos acostumbrados a las ilusiones se les debe mostrar que lo que contemplan es falso. Así pues, la curación, que la verdad nunca necesitó, tiene que demostrar que la enfermedad no es real.

La curación podría considerarse, por lo tanto, como un anti-sueño que desplaza al sueño de enfermedad en nombre de la verdad, pero no en la verdad en si. Así como el perdón pasa por alto todos los pecados que nunca se cometieron, la curación desvanece las ilusiones que jamás tuvieron lugar. Y así como el mundo real emergerá para ocupar el lugar de lo que nunca sucedió realmente, la curación ofrecerá restitución para los estados imaginarios e ideas falsas que los sueños han ido tejiendo y convirtiendo en cuadros de la verdad.

Mas no pienses que curar no es algo digno de ser tu función aquí. Pues el anti-Cristo se vuelve más poderoso que el Cristo para aquellos que sueñan que el mundo es real. El cuerpo parece ser mas sólido y más estable que la mente. Y el amor se convierte en un sueño, mientras que el miedo continúa siendo la única realidad que puede verse, justificarse y entenderse plenamente.

Así como el perdón desvanecerá con su luz todo pecado y el mundo real ocupará el lugar de lo que has fabricado, asimismo la curación reemplazará las fantasías de enfermedad con las que nublas la simple verdad. Cuando se haya visto desaparecer la enfermedad, a pesar de todas las leyes que sostienen que es real, todas las preguntas habrán quedado contestadas. Y entonces se dejará de valorar y obedecer dichas leyes.

La curación es libertad. pues demuestra que los sueños no prevalecerán contra la verdad. La curación es algo que se comparte. y mediante este atributo demuestra que las leyes que son diferentes de las que sostienen que la enfermedad es inevitable son más poderosas que las leyes enfermizas que sostienen lo contrario. La curación es fuerza. Pues con su tierna mano se supera la debilidad, y las mentes que estaban amuralladas en un cuerpo quedan liberadas para unirse a otras mentes, y así ser fuertes para siempre.

La curación, el perdón y el feliz intercambio del mundo del dolor por uno en el que la tristeza no tiene cabida, son los medios por los que el Espíritu Santo te exhorta a que lo sigas. Sus dulces lecciones te enseñan cuán fácilmente puedes alcanzar la salvación y cuán poca práctica necesitas para dejar que Sus leyes reemplacen a las que tú promulgaste para mantenerte prisionero de la muerte. Su vida se vuelve la tuya propia, al tú extender la poca ayuda que Él te pide para liberarse de todo lo que jamás te causó dolor.

Y a medida que te dejas curar, te das cuenta de que junto contigo se curan todos los que te rodean, los que te vienen a la mente, aquellos que están en contacto contigo y los que parecen no estarlo. Tal vez no los reconozcas a todos, ni comprendas cuán grande es la ofrenda que le haces al mundo cuando permites que la curación venga a ti. Mas nunca te curas solo. Legiones y legiones de hermanos recibirán el regalo que tú recibes cuando te curas.

Los que se han curado se convierten en los instrumentos de la curación. Y no transcurre tiempo alguno entre el instante en que son curados y aquél en que toda la gracia de curación les es dada para que ellos a su vez la den. Lo que se opone a Dios no existe, y aquel que no lo acepta en su mente se convierte en un refugio donde los que están cansados pueden hallar descanso. Pues ahí es donde se otorga la verdad, y ahí es donde todas las ilusiones se llevan ante la verdad.

¿No le ofrecerías refugio a la Voluntad de Dios? Pues con ello sólo estarías invitando a tu Ser a estar en su propia casa. ¿Y podría acaso rechazarse semejante invitación? Pide que ocurra lo inevitable y jamás fracasarás. La otra opción es pedir que lo que no puede ser, sea, y esto es algo que jamás podrá tener lugar. Hoy pedimos que sólo la verdad ocupe nuestras mentes; que los pensamientos de curación vayan en este día desde lo que ya se ha curado a lo que todavía tiene que curarse, conscientes de que ambas cosas ocurrirán al unísono.

Cuando el reloj marque la hora, recordaremos que nuestra función es permitir que nuestras mentes sean curadas, para que podamos llevar la curación al mundo e intercambiar la maldición por bendiciones, el dolor por la alegría y la separación por la paz de Dios. ¿No vale la pena, acaso, dar un minuto de cada hora a cambio de semejante regalo? ¿Y no es un poco de tiempo una ofrenda insignificante a cambio del regalo de lo que lo es todo?

Mas debemos estar preparados para semejante regalo. De modo que comenzaremos el día dedicando diez minutos a los pensamientos que siguen a continuación, con los cuales también lo concluiremos por la noche:

Cuando me curo no soy el único que se cura.
Y quiero compartir mi curación con el mundo, a fin de que la enfermedad pueda ser erradicado de la mente del único Hijo de Dios, Quien es mi único Ser.

Permite que la curación se efectúe a través de ti hoy mismo. y mientras reposas serenamente, prepárate a dar tal como recibes, a conservar únicamente lo que das y a recibir la Palabra de Dios para que ocupe el lugar de todos los pensamientos absurdos que jamás se concibieron. Ahora nos unirnos para curar todo lo que antes estaba enfermo y para ofrecer bendiciones allí donde antes reinaba el ataque. No nos olvidaremos de esta función con el transcurrir de cada hora, sino que recordaremos nuestro propósito con este pensamiento:

cuando me curo no soy el único que se cura.
Y quiero bendecir a mis hermanos, pues me curaré junto con ellos, tal como ellos se curarán junto conmigo,

Ziekte is isolatie. Want ze schijnt één zelf afgezonderd te houden van heel de rest, om te lijden aan wat de anderen niet voelen. Ze geeft het li­chaam beslissende macht om de afscheiding werkelijk te maken en de denkgeest in eenzame opsluiting te houden, afgesplitst en in brokstukken bijeengehouden door een massieve muur van verziekt vlees, waar hij niet overheen kan komen.

De wereld gehoorzaamt de wetten waaraan ziekte dienstbaar is, maar genezing werkt los daarvan. Het is onmogelijk dat iemand alleen wordt genezen. In ziekte kan hij niet anders dan op zichzelf en afgescheiden zijn. Maar genezing is zijn eigen beslissing om weer één te zijn, en zijn Zelf te aanvaarden met al Diens delen intact en onaangetast. In ziekte lijkt zijn Zelf verscheurd, en zonder de samenhang waar Het leven aan ontleent. Maar genezing komt tot stand wanneer hij inziet dat het lichaam niet de macht heeft om de universele Eenheid van Gods Zoon aan te tasten.

Ziekte wil bewijzen dat leugens wel de waarheid moeten zijn. Maar ge­nezing toont aan dat waarheid waar is. De afscheiding die ziekte wil op­leggen heeft nooit echt plaatsgevonden. Genezen is slechts aanvaarden wat altijd de eenvoudige waarheid was en altijd precies zo blijven zal als ze eeuwig is geweest. Maar aan ogen die gewend zijn aan illusies, moet getoond worden dat wat ze zien onwaar is. Dus moet genezing, die voor de waarheid nooit nodig is, aantonen dat ziekte niet werkelijk is.

Genezing zou aldus een tegendroom kunnen worden genoemd, die de droom van ziekte opheft in naam van de waarheid, maar niet in waarheid zelf. Net zoals vergeving aan alle zonden voorbijziet, die nooit werden be­gaan, neemt genezing slechts illusies weg die niet hebben plaatsgevonden. Net zoals de werkelijke wereld verschijnen zal om de plaats in te nemen van wat helemaal nooit is geweest, zo biedt genezing slechts restitutie voor ingebeelde toestanden en onware ideeën die door dromen tot beelden van de waarheid worden aaneengeweven.

Maar denk niet dat genezing aan jouw functie hier onwaardig is. Want de antichrist wordt machtiger dan Christus voor wie droomt dat de wereld werkelijk is. Het lichaam schijnt steviger en stabieler te zijn dan de denk­geest. En liefde wordt een droom, terwijl angst als de enige werkelijkheid overblijft die kan worden gezien, gerechtvaardigd en volledig begrepen.

Net zoals vergeving alle zonde wegschijnt en de werkelijke wereld de plaats zal innemen van wat jij hebt gemaakt, zo moet genezing de fanta­sieën van ziekte vervangen die jij voor de eenvoudige waarheid plaatst. Wanneer gezien wordt dat ziekte verdwijnt in weerwil van alle wetten die staande houden dat ze wel werkelijk moet zijn, dan heb jij antwoord op je vragen. En die wetten kunnen niet langer gekoesterd, laat staan gehoor­zaamd worden.

Genezing is vrijheid. Want ze toont aan dat dromen niet over de waar­heid zullen zegevieren. Genezing wordt gedeeld. En met deze eigenschap bewijst ze dat andere wetten dan die welke staande houden dat ziekte on­vermijdelijk is, krachtiger zijn dan hun ziekelijke tegendelen. Genezing is kracht. Want door haar zachte hand wordt zwakheid overwonnen, en zijn denkgeesten die in een lichaam waren ingemetseld, vrij zich te verbinden met andere denkgeesten, om voor altijd sterk te zijn.

Genezing, vergeving, en de blijde inwisseling van heel de wereld van verdriet voor een wereld waar droefheid niet kan binnendringen, zijn de middelen waarmee de Heilige Geest jou aanspoort Hem te volgen. Zijn liefdevolle lessen leren je hoe makkelijk verlossing jouw deel kan zijn, hoe weinig oefening jij hoeft te verrichten om Zijn wetten de plaats in te laten nemen van die welke jij hebt gemaakt om een gevangene van de dood te blijven. Zijn leven wordt het jouwe, wanneer jij het beetje hulp aanreikt dat Hij je vraagt terwijl Hij je bevrijdt van alles wat jou ooit pijn berokkend heeft.

En wanneer jij jezelf laat genezen, zie je al degenen om je heen, of die in je denkgeest opkomen, of met wie je in aanraking komt, of wie geen con­tact met je schijnen te hebben, samen met jou genezen. Misschien zul je ze niet allemaal herkennen, noch beseffen hoe groot jouw geschenk aan heel de wereld is, wanneer jij genezing tot je laat komen. Maar jij wordt nooit alleen genezen. En talloos velen zullen het geschenk ontvangen dat jij ont­vangt wanneer jij genezen wordt.

Wie genezen is, wordt een werktuig van genezing. En er verloopt geen tijd tussen het ogenblik dat hij genezen is en alle genade van genezing die hem gegeven wordt te geven. Wat tegengesteld is aan God bestaat niet, en wie het niet in zijn denkgeest aanvaardt, wordt een toevluchtsoord waar de vermoeiden rust kunnen vinden. Want hier wordt waarheid geschon­ken en hier worden alle illusies naar de waarheid gebracht.

Zou je Gods Wil geen onderdak willen bieden? Je nodigt slechts jouw Zelf uit thuis te zijn. Kan deze uitnodiging worden afgeslagen? Vraag dat het onvermijdelijke gebeurt en je zult nooit falen. De andere keuze bestaat er slechts uit te vragen dat is wat niet kan zijn, en dit kan niet slagen. Van­daag vragen we dat alleen de waarheid onze denkgeest zal vullen, dat ge­dachten van genezing deze dag zullen uitgaan van wat genezen is naar wat nog genezen moet worden, ons ervan bewust dat beide tegelijk zullen plaatsvinden.

We zullen, telkens als het uur slaat, ons herinneren dat het onze functie is onze denkgeest te laten genezen, opdat we genezing naar de wereld mo­gen uitdragen, en zo vloek voor zegening, pijn voor vreugde, en afschei­ding voor de vrede van God verruilen. Is een minuut per uur niet het ge­ven waard om zo’n geschenk te ontvangen? Is een beetje tijd niet een lage prijs als je in ruil daarvoor alles krijgt?

Maar we moeten op een dergelijk geschenk voorbereid zijn. En dus zul­len we de dag hiermee beginnen en tien minuten wijden aan deze gedach­ten, waarmee we ‘s avonds deze dag eveneens zullen besluiten:

Wanneer ik genezen word, word niet ik alleen genezen. En ik wil mijn genezing met de wereld delen, opdat ziekte verbannen wordt uit de denkgeest van Gods ene Zoon, die mijn enige Zelf is.

Laat vandaag nog genezing door jou heen plaatsvinden. En wanneer je rust in stilte, wees dan voorbereid te geven zoals je ontvangt, alleen te be­houden wat je geeft, en het Woord van God te ontvangen opdat het de plaats inneemt van alle dwaze gedachten die men zich ooit heeft inge­beeld. Nu komen we samen om alles wat ziek was, beter te maken, en een zegen te geven waar een aanval was. En we zullen niet toelaten dat deze functie vergeten wordt telkens wanneer een uur van de dag verstrijkt, maar ons doel ons blijven herinneren met deze gedachte:

Wanneer ik genezen word, word niet ik alleen genezen. En ik wil mijn broeders zegenen, want ik wil met hen genezen worden, zoals zij met mij worden genezen.